เพื่อนถึงเพื่อน(8)
เพื่อนถึงเพื่อน (8)
24 ก.ค.2552
“ ความสมัครสมานสามัคคีของเราเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ที่จะต้องรักษาไว้ให้ยั่งยืนตลอดไป หากเรามีความประมาท และแตกความสามัคคีกันเมื่อใด เราก็จะเป็นอันตรายย่อยยับลงเมื่อนั้น”
พระบรมราโชวาทฯ รัชกาลปัจจุบัน
ฉบับนี้เขียนก่อนการประชุมสรุปผลการจัดมวยการกุศลหารายได้เพื่อเป็นสวัสดิการของรุ่น ที่ประธานรุ่น (เพื่อนตั๋น) ได้กำหนดการประชุม 30 ก.ค.นี้ ผลการประชุมเพื่อนๆ คงอ่านรายงานจากประธานแล้ว ดูข่าวสดๆ ร้อนๆที่เพื่อนเราหลายท่านเกี่ยวข้อง ได้แก่ การที่ประเทศไทย (กระทรวงการต่างประเทศ) เป็นเจ้าภาพจัดการประชุม AMM 42 nd and ARF 16 th ที่ภูเก็ตได้เสร็จลงไปแล้วด้วยความโล่งอก.... (พร้อมกับเหตุการณ์วางระเบิดโรงแรมเมอรี่อ๊อตของอินโดนีเซีย) ผลของความสำเร็จไม่เฉพาะรัฐบาล แต่เกิดกับคนไทยทั้งประเทศ เพราะสิ่งที่ตามมา “ความเชื่อมั่น/ความไว้วางใจ การเผยแพร่ชื่อเสียง และเม็ดเงินที่หลั่งไหลเข้ามา.....แต่ผลระยะยาวต้องเกิดขึ้นและจะตามมาอีก ต้องขอบคุณคนไทยทุกท่าน........... นั่นคือเหตุที่อัญเชิญพระบรมราโชวาทฯ ขึ้นมานำให้เห็น
เก็บมาเล่า........... ความเป็นไปของรุ่น........... เท่าที่ทราบ ที่คุยด้วย และมีผู้แจ้งข่าว........... ตั้งแต่การเปลี่ยนแปลงระดับ พ.อ. (พ) ของรุ่น 15 เมื่อเมษาที่ผ่านมานี้............ มาเป็นพวงก็ขอแสดงความยินดีกับทุกคน............ ได้มีโอกาสพบเพื่อนป่อง (ชัยกร) งานวันสถาปนา รร.สธ.ทบ. ตอนนั้นยังไม่ได้ตำแหน่ง รอง ผบ.จทบ.สบ. “ระเบียงข้าง ตึก รร.สธ.ทบ. สูงประมาณ
ได้มีโอกาสพบเพื่อนอ้าย (เรียน วปอ.).........มีความคิดจะไปทอดกฐินที่ทุ่งใหหิน.... ประเทศลาว ด้วยความกตัญญูกตเวที(รู้คุณละตอบแทนคุณ)ต่อบิดา ณ ที่สมรภูมินี้........ ส่วนหนึ่งทำให้พี่อิ๊กคิวรำลึกเมื่อครั้งร่วมกับสมาคมนักวิจัยแห่งประเทศไทย ไปเก็บข้อมูล “วัฒนธรรมต่างแดน(3 ประเทศในอินโดจีน)” ก็เลยเล่าให้เพื่อนอ้ายฟังเกี่ยวกับความคิดของชนชั้นบนของลาวที่มองไทยเป็นมหามิตรอเมริกา เอาเครื่องบินไปทิ้งระเบิด.......... ลาวนั้นไม่ลืม จัดทำบทเรียนสอนเยาวชนอยู่ทุกวันนี้........ ความคิดของเพื่อนอ้าย จึงเป็นสิ่งที่ควรส่งเสริม “เราไม่ควรผลักลาวออกไปสู่อ้อมอกเวียตนาม”
เดือนที่แล้ว (มิ.ย.) อีกเช่นกัน.......... ได้มีโอกาสร่วมกับเพื่อนๆ สวดพระอภิธรรมคุณแม่ของเพื่อนแดง(ประมาณ) ที่ลำนารายณ์สระบุรี......... มีเพื่อนๆร่วมไปกันมากมายทั้งกรุงเทพฯ ปราจีนบุรี ลพบุรี และสระบุรี......... อิ๊กคิ้ว เพื่อนเปี๊ยกและเพื่อนซ้งจาก กทม. โดยทางผ่านสระบุรีจึงรับเพื่อนแดง (ชัยยุทธ) ไปด้วย สวดพระอภิธรรมเสร็จ ประมาณ 2 ทุ่มครึ่ง จึง....เดินทางกลับ (2.30 ชม.จาก กทม.) และแวะส่งเพื่อนแดงประมาณ 23น............ คำตอบที่ได้............. “นี่บ้านผม....... แขกมาเหยียบเรือนชาน จะไม่ต้อนรับก็ผิดธรรมเนียมทหารม้า..เอ้ยประเพณีไทย” ..ออกจากสระบุรี ก็ 2 นาฬิกา ถึงกรุงเทพฯ 3 นาฬิกา สะใจเพื่อนเปี๊ยกเขาไปเลย
กลับมาที่ข่าวคราวที่หลายท่านรอลุ้นจะมีโอกาสกับเขา.....หลายคนกำลังพะวงกับรถเมล์เที่ยวสุดท้าย ......... “แก่เกินเรียน” เขาไม่ให้เรียน.... หลักสูตร วปอ. .....ตอนนี้คงทราบกันไปหมดแล้ว..... ความคิดง่ายๆ ของอิ๊กคิวใช้หลักเศรษฐศาสตร์เบื้องต้น ถ้าความต้องการสินค้ามาก ก็เปิดบริษัทเอง ผลิตสินค้านั้นตอบสนองความยากที่มีอยู่ ก็จะหมดเรื่องกันไปไม่ต้องมีการลุ้น......... รอโควตาคนอื่นเขา.........จริงแม๊ะ!
เมื่อสองสัปดาห์ก่อน จปร.26 ได้สูญเสียสมาชิก เพื่อนเป๊าะ (สุรฤทธิ์หรือเตชิตหรือธนบดี) ด้วยเส้นเลือดหัวใจตีบ ก็ขอแสดงความเสียใจกับภรรยา และบุตรด้วยใจจริง “อาลัยเพื่อนเป๊าะ”
...เพื่อนที่เคยร่วม ทำ เที่ยว กิน...ด้วยกันมา 7 ปี........... ณ รร.ตท. สภาพแรกเริ่มที่เราได้พบกัน ณ เตรียมปี 1 ตอน 1(ปี 15) มีเพื่อนร่วมตอนด้วยกันที่แยกมาทหารบก มีเพื่อนเบี้ยว วิฑูล หมี เด๋อ(ประดิษฐ์) อู๊ด(ดิษฐพล) ป่อง(ชัยกร) ต้อย(พัฒนพงษ์) แป๊ะ(วิวรรธน์) ชาตรี ตุ้ม(ทิวะพร) อาทิตย์(สายสรรพมงคล) ฯลฯ ด้วยความเป็นเพื่อนที่มาจากต่างจังหวัดด้วยกัน......... คำถามแรกที่เพื่อนเป๊าะถาม............ “เพื่อนพักอยู่ที่ไหน” เมื่อได้รับคำตอบว่า “ยังไม่แน่ใจว่าจะอยู่ที่ใด.........เพราะตอนนี้อาศัยคนรู้จักอยู่ที่บางนา......” ก็ได้รับไมตรีจิต และความมีน้ำใจจากเพื่อนเป๊าะ ชวนให้มาพักด้วยกัน......ที่บ้านคุณอาอยู่ในซอยสุขุมวิท 23 (ข้าง มศว.)และได้พาเพื่อนไปที่บ้าน......... นั่นคือ เริ่มต้นรู้จักกัน............ ตท.ปี 1 ตอน 1 นั้นมีหัวหน้าหมวดปกครอง คือ นตท.ชำนาญยุทธ อัมพรมุนี............ ทุกเช้าตาม รปจ. ของ นตท. (ใหม่)......... นตท.สุรฤทธิ์ (ชื่อเดิม) จะถูกลงโทษเป็นประจำหน้าพระบรมรูป ร.5 หน้า บก.รร.ตท. .......ด้วยความตื่นเต้นและความเป็นนักเรียนใหม่ที่ได้รับการฟื้นฟู และสร้างความพร้อมของ นตท.รุ่นพี่........ “ตามคำสั่งของหัวหน้าหมวด ให้กระผมนักเรียนเตรียมทหาร สุรฤทธิ์ สมเป๊าะ (สำเนียง) วิ่งรูปพระรอบ 20 รูป บัดนี้กระผมได้ปฏิบัติเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ” ก็เรียกเสียงฮา.....จาก หน.หมวด และอมยิ้มจากเพื่อนๆ นตท. ด้วยกัน...นั่นจึงเป็นที่มาแห่งชื่อ “เป๊าะ” ที่เพื่อนๆเรียกกันอยู่ทุกวันนี้ พอสิ้นปี.1.......... พวกเรา นตท.ตอน 1 ได้ไปรวมตัวกันจัดงานฉลองปีใหม่บ้านสวนบางพลัด บ้านของเพื่อนแป๊ะ (วิวรรธน์) ....บรรยากาศเสียงเพลง Santana ที่กำลังฮิตอยู่ขณะนั้น ดลใจให้พวกเราออกมาดิ้นกัน..... ด้วยความสนุกสนานและฤทธ์แอลกอฮอล์ที่แรกเริ่มสัมผัส....... เพื่อนเป๊าะตกลงไปในขนัดสวนพร้อมกับเพื่อนเชลง(นย.) เมื่อจบจาก รร.ตท.ขึ้นเหล่า (จปร.) ก็มาอยู่ กองพันที่ 1 ด้วยกันทั้ง 5 ปี วัฒนธรรมของกองพันที่ 1 พ.ท.
นั่นคืออดีต....... ที่ยังจำไม่รู้จบ....... และก่อนหน้านี้ ได้พบกันเพื่อนเป๊าะทั้งครอบครัว ณ ศร. (งานรุ่นประจำปี) ได้มีโอกาสปะทะ (แบ่งฝาย) ในสนามเพ้นท์บอล์ล สร้างความสนิทสนมระหว่างครอบครัวยิ่งขึ้น และได้รู้ว่าลูกเราทั้งสองอยู่โรงเรียนสามเสน.. และชั้นเดียวกัน บุตรชายของเพื่อนเป๊าะเป็นเด็กที่เรียนดี อยู่ในอันดับต้นๆน่าชื่นชมมาก กลับจากงานรุ่น....... ได้ติดต่อกันเรื่องการกวดวิชาของลูกๆ.....ก็ได้เพื่อนเป๊าะ และภรรยาที่น่ารักได้เป็นธุระดำเนินการติดต่อประสานงาน และแนะนำ........ สมแล้วที่เป็น “นรมิตร” ............. สุดท้ายแห่งชีวิตขออโหสิกรรมทุกประการต่อกันให้เพื่อนรักไปสู่แดนปรัมยภพ สรวงสรรค์ชั้นสุด “หลับให้สบายเถิดเพื่อนข้าฯ”