เพื่อนถึงเพือน(10)
เพื่อนถึงเพื่อน (๑๐)
.....................30 ต.ค. 52
คงไม่สายเกินไปที่จะแสดงความยินดีกับเพื่อนๆ ที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณ โปรดเกล้า ฯ บางคนก็ได้โชคซ้ำสอง ....ได้เข้ารับการศึกษาสถาบันชั้นสูงของทหารที่สูงสุดของประเทศ ยินดีด้วยความจริงใจ เพื่อนๆ หลายท่านติดใจที่ประธานรุ่น นำบทความของ ก. ไม่เก่งทุกทาง มาทบทวนใหม่........อิ๊กคิว เคยได้พูดคุยกับเพื่อนคนนั้น....วิสัยทัศน์นั้นแทบไม่ต้องพูดถึง บวกกับความมีน้ำใจ....ยิ่งใหญ่ดังมหาสมุทร พวกเราๆ เพื่อนทุกๆ คนก็เช่นกัน..... ถึงไม่เก่งทุกทาง ขอให้เก่งอย่างเดียวให้เชี่ยวชาญเถิดจะเกิดผล จะได้ไม่ต้องลำบาก ไม่ต้องตรากตรำ ...... สุดท้ายที่หมายปลายทาง...ที่เดียวกัน ถึงแม้จะไม่เป็นผู้ชนะ ๑๐๐ เมตรก็จงภูมิใจ (กีฬาโอลิมปิคมีคนเดียวที่ได้เหรียญทอง) ถึงจะแตกต่างกัน..... แต่เราก็คือเพื่อน จปร.๒๖ ด้วยกัน.....ความคิดอาจแตกต่างกัน....สุดท้ายก็เกษียณอยู่ที่ว่า... ก่อนเกษียณ เราได้ทำอะไรบ้าง......บางคนบอกนะ ทำดีไม่เคยได้ดี หรือที่ผู้ใหญ่พูดว่า ทำดีได้ดี ทั้งหมดนั้นผิดทั้งเพ น่าจะเปลี่ยนทัศนคตินี้กันใหม่ดีกว่าหรือไม่ว่า “ทำดีนั้นคือการได้กระทำ....ไม่ต้องหวังผลว่ามันจะได้ดี.....แต่มันจะกลับมาเอง” (กมฺมุณา วตฺตตี โลโก....สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม) ชีวิตคนเรานั้นให้อยู่กับกาลเวลา ซึ่งทุกคนมีเท่าเทียมกัน ตั้งแต่เริ่มวัยเด็ก จนถึงวัยเด็กน้อย (แก่) อย่างที่เพื่อแฉะ(จก.กร.ทบ. คนใหม่) บอกว่า (ในงานวันแสดงมุติตาจิตผู้บังคับบัญชาที่เกษียณอายุใน ทบ.) จนถึงต้องตะบันน้ำกิน (อย่างไรเพื่อนแฉะ ก็เพลาๆ ลงหน่อยนะถึงแม้จะเกษียณที่หลังเขา ) หลายท่านอย่างเข้าสู่เลขตัวเดียวกันเกือบทั้งหมดแล้ว ทุกคน (ยกเว้นพวกที่ขี่ช้างไปแจ้งเกิด) ฉบับที่แล้วพูดถึงพวกที่มีลูกยังเล็ก.... ฉบับนี้ขอต่อยอดจากการสนทนากับเพื่อนๆ....... จะต้องคิดถึงวันข้างหน้าเมื่อชรานะเพื่อนแฉะ เมื่อถึงเวลานั้นจะต้องพักผ่อน หยุดภารหนัก ตรากตรำ สิ่งที่ต้องเตรียมคือการจัดระบบงบประมาณของชีวิต หลายคนบอกว่าเกษียณแล้วไม่ใช้เงิน เพราะอยู่บ้านเฉยๆ.....ถ้าคิดอย่างนั้นผิดแน่.....เพราะการอยู่บ้านเฉยๆ นั้น เพื่อนจะมีเวลาว่างมาก ก็จะใช้เงินมากกว่าตอนที่ทำงาน การเตรียมงบประมาณชีวิต มีสูตรให้คิด ๒ สูตร
๑. ขณะรับราชการท่านจะมี = (รายได้ + ทรัพย์สิน )/รายจ่าย
ถ้าผลรับ = ๑ ถือว่าใช้ได้ (ดี)
๒. เมื่อเกษียณแล้ว = เหลือแต่ทรัพย์สิน (รวมทั้งบำนาญคงที่) / รายจ่าย
จะต้องบริหารให้ได้เท่ากับ ๑ นั้นแหละชีวิตจะมีความเสถียรมั่งคง
เมื่อประมาณสัปดาห์สุดท้ายของ ต.ค.ได้มีโอกาสพบกับเพื่อนนิพนธ์ ที่ได้ใช้อำลาโอกาสชีวิตราชการล่วงหน้าไปแล้ว ได้คติชีวิตหลายอย่างจากการพูดคุย....ที่จดจำได้ ว่าด้วย ความคิดนอกกรอบหรือภาษาชาวบ้านที่ว่า “ ขบถ ปลดแอก แหกคอก นอกครู” โดยกล่าวว่า “คน กองทัพ สังคม ต้องมีการเปลี่ยนแปลง เพื่อก้าวไปข้างหน้า การเปลี่ยนแปลงต้องเกิดจาก นวัตกรรมความคิด นั่นก็คือ การขบถหรือการเคลื่อนไหวท้าทายต่อสถานภาพเดิม ก้าวข้ามเพื่อให้ลุล่วงสิ่งใหม่ๆ ที่ไม่ใช่อนุรักษ์นิยม” ปัญญาของเพื่อนแต่ละคนที่สะสมบ่มเพราะสามารถสร้างสิ่งที่เรียกว่า ขบถ ปลดแอก แหกคอก นอกครู ได้แน่ อิ๊กคิวคิดว่าเช่นนั้น แต่ยังมีเพื่อนๆ หลายท่านจากที่ได้รับฟังมา ลุล่วง พ.ศ.๒๕๕๒ แล้ว ยังมองเพื่อนๆ อย่างเช่นเป็น นนร. อยู่ (ไม่ยอมเปลี่ยนแปลงอะไร) โดยลืมย้อนมองดูตัวเอง.......เอ๊ะ! กูนี่หว่า....ที่ยังไม่เปลี่ยน ใช่ไหมครับ
โอกาสนี้ก็ขอเป็นตัวแทน จปร.๒๖ แสดงไมตรีจิต ต่อเพื่อนนิพนธ์ ที่ได้เลือกแนวทางของตนเอง ก็ขอให้สมหวังตามที่ปรารถนา สุดท้ายที่ได้รับฟังจากนิพนธ์ “ลูกสาวเรียนอยู่ วิศวคอมพิวเตอร์ มหาลัยเกษตรฯ ทั้งๆ ที่ตอนเอ็นทร้านสามารถเลือกแพทย์ได้ทุกมหาวิทยาลัย นัยว่าคณะที่เรียนนี้มีผู้หญิงเรียนน้อยมาก นั้นคือเหตุผลที่เพื่อนนิพนธ์ คิดนอกกรอบออกจากวัฒนธรรมเก่า เป็นรอบที่สอง
ช่วงต้นเดือน ต.ค. จปร.๒๖ ที่อยู่ชายขอบได้มีโอกาสกินข้าวกลางวันแลกเปลี่ยนประสบการณ์ชีวิต โดยการนำของเพื่อนแจ้ นัดพบกันที่ร้านครัวมะลิ และมองหาลู่ทางในอนาคต โดยได้สมาชิกใหม่มาเพิ่มเติม เพื่อนหน่อง (โอภาส) เพื่อนยั๋ม และเพื่อนเด๋อ สิ่งที่น่าสนใจในวันนี้ จากการสนทนาและนำเสนอโดยเพื่อนน้อย (ยศพล) “ ว่าด้วยวัยทอง” ทำให้หลายคนฉุกคิด.... และคิดว่า การสุมหัวครั้งต่อไปคงได้มีการถกแถลงให้ลึกลงไปอีก....ถึงสิ่งที่จะช่วยให้ “วัยทองคะนึงศึกอยู่ในยุทธภพต่อไป” จากความคิดของเพื่อนๆ ที่มาประชุมหรือมาเข้าเวร มักจะสอบถามถึงเพื่อนที่อยู่กรุงเทพฯมีการปะทะสังสรรค์กันที่ไหนบ้าง เมื่อไร ประกอบกับเมื่อนงานวันแสดงมุฑิตาจิต และเป็นเกียรติแก่ผู้บังคับบัญชาชั้นสูงที่เกษียณราชการ ณ สโมสร ทบ. วิภาฯ เมื่อ ๒๙ ก.ย.๕๒ .... จึงนำสู่การหารือบนโต๊ะอาหาร ในวันนี้ที่ ตท.๑๕ รับการกล่าวขานจากพี่ๆรุ่นต่างๆ หลายท่าน เอ๊ะ! เดินไปตรงไหนเจอแต่ ตท. ๑๕ จะไม่ให้เยอะอย่างไรได้เล่า ก็เป็น ผบ.นขต.ทบ. ๘ คน ( มีระดับ รองฯ อีก )รวมทั้ง ผบ.หน่วยชั้นยศ พลตรี อีกหลายคน ผบ.หน่วยระดับ พลโท ใน บก.ทท. และ พลตรี-พลโท ใน สป. อีกหลายคน......ว่าด้วยปริมาณนับว่ามากพร้อมมาคุณภาพด้วย...อิ๊กคิวตอบพี่ๆเขาไป.....ก็คงได้เป็นตัวชี้วัดกันไม่นานเกินรอ ตท.๑๕ จะสามารถสร้างประวัติศาสตร์ให้กองทัพไทยได้จารึก ว่า ทบ. , บก.ทท.และ สป. จะมีการพัฒนาก้าวล้ำอย่างไม่เคยมีมาก่อน(คนใหม่ ความคิดใหม่ อาวุธใหม่ หลักนิยมใหม่) การที่จะจารึกได้นั้นขอยืมคำกล่าวของอาจารย์ ทวิช เปล่งวิทยา “ผู้ชนะเท่านั้นที่จะเป็นผู้บันทึกประวัติศาสตร์ ก็คือผู้มีอำนาจเป็นผู้เขียน” นั่นเอง
จากเพื่อนโย่ง ที่หายหน้าหายตาจากชมรมชายขอบไปเรียน วปอ. กลายมาเป็นหัวข้อหารือในโต๊ะ (โต๊ะจีน) ๒ โต๊ะ จนได้ฉันทามติ ที่จะมีการพบปะแลกเปลี่ยนวาทะ อารมณ์ เวลากลางวัน ของทุกทุกเดือน ณ สถานที่ใกล้ๆ บก.ทบ. (ที่ไม่ใช้สถานนที่ทำงานของเพื่อนที่เป็น ผบ.หน่วย ก็เพราะไม่ให้เป็นภาระและไม่เป็นที่ติฉินนินทาของใครๆ) โดยขอให้ผบ. หน่วยต่างๆในกรุงเทพฯและ ท่านนายพล(ในตำแหน่ง) ร่วมกันเป็นเจ้าภาพ(ลงขัน) และเชิญเพื่อนๆ เวียนแวะมาทักทายพบปะสังสรรค์ ประสานราชการหรือจะกู้เงิน โดยไม่จำกัดข้อสนทนาใดๆๆๆ ทั้งนี้จะกินกันเมื่อไหร่ขอให้สอบถามกับอิกคิวโดยตรง และไม่จำกัดสิทธิ ผบ.หน่วยต่างจังหวัด หรือต่างเหล่าทัพ (สป. + บก.ทท.) ที่จะร่วมสังสรรค์(และร่วมลงขัน) ขอให้ประสาน อิ๊กคิว หรือประธานรุ่นโดยตรงเลยก็ได้จะยินดียิ่ง.......ไชโย”””!
ก่อนจบข่าวประชาสัมพันธ์ให้เพื่อนๆ ที่รับผิดชอบกิจกรรมของรุ่นตามภูมิภาคต่างๆ ช่วย Update ชื่อ นามสกุล ตำแหน่ง บ้านพัก โดยเฉพาะที่อยู่ที่ต้องการให้ส่งหนังสือเวียนรุ่น พร้อมเบอร์โทรศัพท์มือถือที่สามารถติดต่อตลอด ๒๔ ชม. ให้กับประธานรุ่นด้วยครับ
สุดท้าย สำหรับบางคน เรื่องที่ตั้งใจบอก อาจมีความสำคัญน้อยกว่าสิ่งที่เขาไม่ตั้งใจบอก
------------------------------------------- อิ๊กคิว