เชิญเพื่อนเข้าไปดูภาพกิจกรรมของรุ่นที่คลังเก็บภาพ http://crma26.multiply.com/photos
ถึงเพื่อน(11)
เพื่อนถึงเพื่อน (๑๑)
งานเลี้ยง สังสรร รื่นเริง แสดงความยินดีกับเพื่อนที่ได้รับพระราชทานยศสูงขึ้น ณ สโมสร พล.ม.๒ รอ. เมื่อ ๑๒ พ.ย.๕๒ เริ่มงานเวลา ๑๘๐๐……..เลิกงานตามอัธยาศัย……….ก็เหลือโต๊ะสุดท้ายได้แลกเปลี่ยน ทัศนคติ มุมมอง ระหว่างเพื่อนที่แยกย้ายไปรับราชการในเหล่า หน่วย สถานที่และห้วงเวลาที่ผ่านมา………..เฮ้อ!………ได้อะไรอีกตั้งเยอะในงานเลี้ยงสังสรร ด้วยความเป็นเจ้าของสถานที่ ทั้งเพื่อนหมี เพื่อนม้า แสดงออกอย่างเต็มที่ไม่ให้เสียชื่อยอดทหารม้า…..ทั้งอาหาร เครื่องดื่ม……ส่วนดนตรีและนักร้องสาวสวย ๒ คน เพื่อนตุ่น(สรานุวัตร) อนุเคราะห์………งานกำลังรื่นเริง เบิกบานไปด้วยดี…….ก็ต้องเบรค……เข้าพิธีการ…แสดงความยินดีกับเพื่อน…….ที่ได้รับพระราชทานยศสูงขึ้น มี พล.ท. ๓ ท่าน พล.ต.๑๘ ท่าน(ใหม่)…….ก็ดีใจกับเพื่อนๆ ด้วย…..
เพื่อนตั๋นในฐานะประธานรุ่น ได้กล่าวในภาพรวมแสดงความยินดีและให้กำลังใจกับเพื่อนๆ ที่ยังไม่ประสบผลสำเร็จ และทิ้งท้ายว่า “ ความรู้ ความสามารถ ความตั้งใจ ดวงดาว โชคชะตา…..ก็ยังไม่สามรถกำหนดได้เลย ” …..แล้วให้เพื่อนเบี้ยวได้ขึ้นกล่าวในนามของผู้ที่ได้รับยศสูงขึ้นขอบคุณเพื่อนๆ ที่มาแสดงความยินดี ด้วยน้ำเสียงข้างริมฝีปาก “ ที่ผมได้นายพล ก็ผมเลียนแบบเพื่อนที่ได้เขาทำอย่างไร จึงนำมาปฏิบัติมุ่งมั่นในการทำงานอย่างเต็มที่(เพื่อนไก่(สุรพงษ์), ไก่(เด่นดวงง), ไก่(สุรศักดิ์) เขาได้ไปก่อนแล้ว) ”
เอ๊ะ! แต่ทำไมบางคนทั้งเลียนแบบ/ลอกแบบ…..แล้วทำไมจึงไม่ได้ เพื่อนไก่ทั้ง ๓ ตอบด้วย สำหรับอิ๊กคิว…..อยากเป็นเพิ่ม……. “ หลายท่านที่ยังไม่ได้ อย่าได้เสียกำลังใจ….ดีเสียอีกจะได้มีความเข้าใจ คำว่า อดทน แปลว่าอะไร “ อด ” แปลว่าอยากได้แล้วเราไม่ได้ “ ทน ” แปลว่าไม่อยากได้แต่มันได้ ” ถ้าเรารู้แล้วอยู่กับความอดทนได้ ก็จะทำให้เรามีศักยภาพสูงกว่าคนที่กลัวทั้งอดและไม่ทน…..ภูมิใจเข้าไว้ว่าเราได้มีโอกาสสัมผัสความอดทน…..ได้เปรียบเพื่อนๆ เยอะเลย
หลังจากนั้น โฆษกจำเป็น(ท่านอัคระ) ……..กล่าวเสริม……กว่าเขา(เพื่อนๆ) เหล่านั้นจะประสบผลสำเร็จ ลองมองดูเบื้องหลัง……ว่าข้อศอก/หัวเข่ามีแผลเป็นมามากน้อยอย่างไร
อ้าว!…….เพื่อนเก๋าดูไว้นะ…..แต่บางคนที่ยิ่งกว่าข้อศอก/หัวเข่าเป็นแผล…..ทำไมถึงยังไม่ได้…..คนแคระทั้ง ๗ ช่วยตอบที! (ห้ามตอบ สองมาตรฐานหรือไม่ยุติธรรม)
คุยกับเพื่อนหลายคน….ข่าวสารหรือหนังสือเวียนของรุ่น….ออกให้ถี่กว่านี้ได้ไหม…?….ความเห็นของเพื่อนที่แสดงต่ออิ๊กคิว….ก็ขอน้อมรับจะไปเรียนให้ประธานรุ่นได้ทราบและตัดสินใจอีกครั้ง แต่ทีน่ายินดีจากข่าวสารฉบับที่แล้ว…….เรื่องการพบปะอย่างไม่เป็นทางการ(อาหารกลางวัน) ประจำเดือน……ได้รับการตอบรับจากเพื่อนเชียรเป็นรายแรก(นทพ.) พร้อมเป็นเจ้าภาพ แต่ยังหาจังหวะเวลาไม่ลงตัว อีกท่านที่แจ้งข่าวสาร “ สป.กินกันทุกเดือน โดยสับเปลี่ยนสถานที่ในแต่ละเดือนจัดที่ฝ่ายเหนือ (สป.ที่เมืองทอง)………เดือนต่อไปจัดที่ฝ่ายใต้ (สป.ที่กลาโหม) พร้อมเชิญเหล่าทัพฯ เข้าร่วมเป็นแขกโดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น…..มาเพียงแต่…..หัวใจและกระเพาะ ” ก็พอ
ขึ้นปีใหม่ ๒๕๕๓ เรื่องที่เป็นมงคลยิ่งของปวงชนชาวไทยที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงทุเลาอาการดีขึ้นจากการพระประชวร……ก็ขอน้อมเกล้าน้อมกระหม่อมถวายพระพร ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน ด้วยพระบารมีมากล้นในการบริหารจัดการบ้านเมือง ด้วยพระอัจฉริยภาพ ตั้งแต่เริ่มครองราชย์……เป็นต้นแบบให้คนไทยทั้งประเทศได้นำ “ หลักการบริหาร ” ของพระองค์ท่านมาเป็นแนวทางดำเนินชีวิต….ขอจงทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน………
ปีใหม่ ๒๕๕๓ (ปีเสือ) เขาว่าจะมีความรุนแรง แต่ก็หักร้างได้ ด้วยปีนี้นับลงท้ายด้วยเลขดี (๓, ๕, ๗, ๙, ๑) เป็นมงคล……ความร้อนแรงจะลดลง…..หรือไม่ ก็เฝ้าดูกันต่อไป…..ได้มีโอกาสสนทนากับเพื่อนบัว……ประธาน ตท.๑๕ (กิจกรรมไปถึงไหนแล้ว?) ได้แลกเปลี่ยน หลายเรื่องมีความเข้าใจตรงกัน…….ถึงแม้จะห่างเหินกันไปบ้าง ได้เล่าความหลังเมื่อครั้ง เอาน้ำมันดีเซลไปเติมรถน้ำมันเบนซิน…..ก็เลยได้ข้อคิด “ จะทำอะไร ต้องศึกษาสิ่งที่จะทำให้ชัดเจนก่อน จะได้ไม่เสียเวลาเปล่า ” มันก็คล้ายกับการเมือง…….ที่กำลังแสดง(Actor) Huntington ปรมาจารย์ทางรัฐศาสตร์กล่าวไว้ “ จะรู้ได้ว่าเขาเป็นนักการเมืองที่ดีหรือไม่ ก็ดูที่เจตนาของเขา ” ………สุดท้ายสำหรับเพื่อนบัว เพื่อนทุกคนพร้อมให้กำลังใจเสมอ ให้ประสบผลสำเร็จ นะครับ!
วันปีใหม่ ๑ ม.ค.2553 เวลา ๐๖๓๐ ก็ได้รับโทรศัพท์…….”ช่วยบอกเพื่อนๆ ด้วยว่าแม่กูเสีย”……นั่นคือเสียงที่ได้ยินจากเพื่อนแจ้ หลังจากนั้นไม่กี่วันก็ได้รับข่าวบิดาเพื่อนแฉะเสียอีก ก่อนหน้านั้น ก็มารดาของเพื่อนต้อ(ชายศักดิ์) ก็ขอถือโอกาสเป็นตัวแทนรุ่นแสดงความเสียใจต่อเพื่อนๆ ที่สูญเสียบุพการีย์…….ก็ขอให้ท่านๆบุพการีย์ได้ขึ้นสรวงสวรรค์นิพานตลอดไปเทอญ
กลับมาที่โต๊ะสุดท้าย…… “ ตั้งแต่ปี ๑๕ - ปี ๕๒ นี้ ๓๗ ปี แล้วน่ะ พวกเราแต่ละวิถีชีวิตแตกต่างกันไป ” อิ๊กคิวและเพื่อนๆ ในโต๊ะนั่งฟังอย่างระทึกในโดยเฉพาะเพื่อนตุ๊กับเพื่อนตุ่น(คิดในใจ….จะมาแนวโสดาบันหรือเปล่า)….ปีหนึ่งพบกันครั้งเดียว…..น่าจะพบมากกว่านี้หน่อยดีไหม?…..สิ้นเสียงของเพื่อนโป๊บ (พ.อ.วีระพันธ์)……….เล่นเอาเพื่อนตุ๊กับเพื่อนตุ่นโล่งอก…….จึงได้เริ่มคำถามประกอบนิทานกันต่อ………โดยเพื่อนตุ่นเป็นฝ่ายต่อ…….ไอ้ตุ๊….มึงเปลี่ยนชื่อทำไม เพื่อนตุ๊เลยได้โอกาสแถลง……….จะไม่ให้ผมเปลี่ยนชื่อได้อย่างไร (สำเนียงออกมาด้วยความน้อยใจ) …….เพื่อนผมเราคนหนึง…..ส่ง ส.ค.ส.ให้ผม……แต่มันเขียนว่า….. “ โคษิต ” ผมจึงต้องเปลี่ยนนี่แล่ะ……เพื่อนหลายท่านต่าง……เออ….ออ ไปด้วย……เพื่อนตุ่นยังไม่หยุดเกมส์….เริ่มถามต่อ…..ไอ้ตุ๊มึงรู้ไหมว่า…..ปลาอะไร…..ที่ควายงง..(สำเนียงเพื่อนตุ่นหนักแน่น……เหมือนดีใจที่จะมีโอกาสระบายความแค้น) …….เพื่อนตุ๊คิดอยู่นานก็คิดไม่ออก……ขอเฉลยหน่อยได้ไหม…..เพื่อนตุ่นจึงกล่าวแบบเสียงดังฟังชัดไปทั้งห้อง (ที่มีโต๊ะเดียว)…..ป- ปลาดุกไง….งงๆๆๆ ล่ะซิ……..ก็เป็นควายถึงได้ งง………ฮาๆๆๆๆ?
เพื่อนถึงเพื่อนฉบับ (๑๐) เพื่อนอัคระได้กล่าวถึงการแก้ปัญหา จชต. ที่รุ่นเราได้รับความไว้วางใจทั้งที่หน่วยเฉพาะกิจ, ค่ายสิรินธร และค่ายอิงคยุทธฯ ก็ขอเพิ่มเติมที่ได้มีโอกาสได้ร่วมคลุกคลีกับหน่วยเฉพาะกิจ ได้เห็นแนววิถีชีวิตของหน่วย และกำลังพลที่ปฏิบัติในพื้นที่ ก็ขอเล่าให้ เพื่อน ๆ ที่ไม่เคยลงไปพื้นที่ จชต.......... ใครเคยอยู่ เคยไป เคยปฏิบัติแล้ว......... ก็ขออภัยที่เอามะพร้าว...มาขาย หลายเรื่องที่เรารับทราบกันแล้ว ควรให้กำลังใจกำลังพลที่ปฏิบัติหน้าที่........ เรา ๆ หรือประชาชนส่วนใหญ่ มองปัญหาในภาคใต้ คืออะไรกันแน่..? “การก่อความไม่สงบ การก่อการร้าย การแบ่งแยกดินแดน หรืออันธพาลหัวถนน”......... สร้างสถานการณ์เพื่อประโยชน์ของกลุ่มฝ่ายของนักการเมืองระดับชาติ ระดับท้องถิ่น หรือของเจ้าหน้าที่ฝ่ายรัฐ.........ทุกวันนี้ก็ยังไม่มีคำตอบ มองอย่างผิวเผินลงไป ฝ่ายเจ้าหน้าที่ของรัฐระดับล่าง ๆ ถามถึงเจตจำนง ความตั้งใจในการปฏิบัติ......... คำตอบที่ได้เหมือนคนไข้ที่กำลังออกจากโรงพยาบาล............. ก่อนลงไปเก็บข้อมูล ได้พยายามศึกษาความเป็นมาของสาเหตุ เหตุการณ์ใน จชต. ประวัติศาสตร์ ชาติพันธุ์ ศาสนา ภาษา การกล่อมเกลา/การถ่ายทอดวัฒนธรรม ประเพณีของคนในพื้นที่ เพื่อให้เกิด “รู้เขา รู้เรา” มากที่สุด.......... แต่ผลที่ได้.......... “ยังไม่รู้” กลับมาศึกษาฝ่ายเราบ้างเกี่ยวกับ “ยุทธศาสตร์การแก้ปัญหา โครงสร้างหน้าที่ การจัดองค์กร กระบวนการบริหาร (บุคลากร เครื่องมือ หลักการปฏิบัติและงบประมาณ) ของฝ่ายเรา”
เมื่อประมวลแล้ว.......... หนทางที่จะทำให้เหตุการณ์ในภาคใต้สงบ....... คือ การเอาชนะทางความคิด ถ้าเราเอา “การเอาชนะทางความคิด”เป็นเป้าหมาย สิ่งที่เกื้อหนุนให้สำเร็จ ต้องใช้วิธีการและทรัพยากรเข้ามาดำเนินการ......... นั้นคือ “คน” คนจึงเป็นปัจจัยสำคัญอันดับต้น ๆ หรือจะพูดว่าสำคัญที่สุดก็ว่าได้ ทั้งฝ่ายเดียวกัน และฝ่ายตรงข้าม............ การดำเนินการเราคงต้องแยกวิธีการปฏิบัติ......... เน้นคนฝ่ายเราก่อน ทั้ง ฝ่ายทหาร ตำรวจ นักปกครอง ฝ่ายอื่น ๆ และประชาชนต้องมีความคิดมุ่งมั่นการกระทำไปในทิศทางเดียวกัน........... ทุกระดับส่วนราชการ (ตั้งแต่ ผู้บริหารสุด จนถึง ระดับล่างสุดของทุกองค์กร และประชาชน รากหญ้าในประเทศ) ต้องเห็นต้องกันว่า ในภาคใต้นั้นเป็นสงครามการก่อความไม่สงบ ที่ต้องการเพิ่ม..........ระดับดีกรีให้เป็นปัญหาทางการเมืองที่ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้ จนนำไปสู่การแยกการปกครองเป็นอิสระ โดยผู้กำหนดนโยบาย
ฝ่ายเรา (นั้นต้องเข้าใจปัญหาอย่างแท้จริงและ ส่งเสริมให้ผู้ปฏิบัติมีเสรีในกรอบของกฎหมาย (ไม่ใช่คิดนอกกรอบไม่ได้)โดยลดงานธุรการให้กับฝ่ายอำนวยการไม่ให้ผูกติดกับระบบ...ประจำวันจนเงยหัวไม่ขึ้น หรือเงยขึ้นมา...... หัวก็ชนกำแพง คำถามใคร? จะเป็นผู้ให้ความรู้ ให้คำแนะนำในกรณีที่มีปรากฏการณ์ใหม่ ๆ เทคนิคใหม่ ๆ ของการทำสงครามอยู่ปัจจุบัน (ถ้าฝ่ายอำนวยการยังมัวติดพันงานธุรการ).......... “ยิ่ง ฟังข่าวทางทีวี หลายคนในสังคมสงสัย “ทำไม..?เครื่อง GT-200 ทำไมถึงไม่ทำงานหรือมันทำได้หรือเปล่า” ฟังดูแล้วเหมือนไม่เชื่อมั่นกระบวนการการจัดหา........... หรือการปฏิบัติของเจ้าหน้าที่ไม่มีประสิทธิภาพ เป็นการบั่นทอนกำลังใจเจ้าหน้าที่ เหมือนเช่นในอดีตว่า “สมควรตาย” เพื่อน ๆ หลายท่าน รวมทั้งอิ๊กคิวด้วยคงต้องช่วยกัน “สร้างคนของเราให้พร้อมมีความรู้ ความเข้าใจเงื่อนไขสากล และเงื่อนไขท้องถิ่นที่ก่อให้เกิดปัญหา จนสามารถถ่ายทอดไปถึงยุวชนรุ่นหลัง ๆทีว่า “การชนะที่เด็ดขาดนั้นคือ “การชนะทางความคิด”
สุดท้ายได้อ่านหนังสือของน้องๆที่ รร.สธ.ทบ.ว่า “นักการทหารที่เข้าไปผูกพันนักการเมืองจนถอนตัวไม่ขึ้น ขอยกบทเรียน 14 “อย่า” เพื่อเอาชนะทางความคิด
- อย่า! ประเมินข้าศึกต่ำ......... (โจรกระจอก........)
- อย่า! เปลี่ยนม้ากลางศึก.......... (?, ?, ?)
- อย่า! ดูหมิ่น ดูถูกฝ่ายเดียวกัน……… (สมควรตาย)
- อย่า! ใช้อำนาจทางการเมืองฆ่าขุนทหารที่ดีและซื่อสัตย์........ (เพื่อหวังอำนาจ, ตำแหน่ง)
- อย่า! ใช้เงินซื้อความมั่นคง........ (เมื่อเงินหมดอะไร...? จะเกิดขึ้น)
- อย่า! หันหลังให้กับความรู้ใหม่ ๆ............ (คำว่า “รู้แล้ว” ไม่มีในปทานุกรมของทหารยุคใหม่)
- อย่า! เร่งเวลาของสงครามยืดเยื้อ (บทเรียน 40 ปี การเอาชนะคอมมิวนิสต์กว่าจะยุติ)
- อย่า! ติดกับหลัก (ที่เขา) นิยมของประเทศมหาอำนาจ......... (ติดหล่มอิรัก, อัฟกานิสถาน)
- อย่า! คิดที่จะยอมแพ้ (ทำสงครามต้องชนะและชนะ อย่างไรเท่านั้น)
- อย่า! ติดมวลชนมากเกินไป........ (สงครามยุคที่ 4 ไม่มุ่งเน้นมวลชน)
- อย่า! สร้างจินตนาการตามฝ่ายตรงข้าม......... (สร้างยุทธศาสตร์เชิงรุก..ขอยืมคำของพี่พหลมาใช้ครับ)
- อย่า! ยืมมือคนอื่นรบ......... (นักรบรับจ้าง ต้องรบเอง)
........................................................................................อิ๊กคิว